دیگر به خلوت های من یک نم نمی باری

در دفتر دلتنگی ام شعری نمی کاری

…

 لحن سکوتت در دلم هر روز یک جور است

قهری؟…نه؟…دلگیری؟…نه؟…آقا! دوستم داری؟

من – بی تعارف- هستی ام را از شما دارم

آقا خلاصه مطلبی ؛ فرمایشی ؛ کاری…

من خوانده ام دربارتان یک خیمه ی سادَه ست

جایی در آن دارند شاعرهای درباری؟

…

اما من و این رتبه و این منزلت … هرگز

اما تو و این بخشش و این مرحمت… آری

توفیق دادی یک غزل هم صحبتت باشم

از بس که گل هستی و رو دادی به هر خاری

 حسن بیاتانی